Na in 1999 een alpiene basiskursus gevolgd te hebben en gezien dit een toffe ervaring was, had ik mij ook dit jaar ingeschreven voor een programma bij de OeAV Bergsteigerschule. De programma's zijn gelijkaardig aan hetgeen onze stagebrochure te bieden heeft, maar het aanbod is veel ruimer en je hoeft geen uren op voorhand te drummen op een stagebeurs om bij de gegadigden te behoren.

Oorspronkelijk had ik mij opgegeven voor een tourenweek met vaste standplaats ( Martin Busch Hut bij Vent in de Ötztaler Alpen). Twee dagen voor mijn vertrek naar het zomerkamp in Oostenrijk vernam ik bij een laatste contactname dat het voorziene programma bij gebrek aan deelnemers (welgeteld 1) niet zou doorgaan. Als alternatief werd o.a. de zogenaamde Venter Rundtour aangeboden in hetzelfde gebied, waarvoor ik mij dan ook prompt inschreef.

Het betreft eigenlijk een huttentocht waarbij iedere dag een top wordt beklommen en een andere hut wordt opgezocht. Technisch vergelijkbaar met het oorspronkelijke programma, maar toch wel zwaarder door de grotere afstanden en de volle rugzak die iedere dag moet worden gedragen.

Na een week inlopen in Prägraten tijdens het zomerkamp vertrek ik zondagochtend vol goede moed richting Vent. Gezien de winterse omstandigheden was deze inloopweek minder een acclimatisatie aan de hoogte, meer aan de koude. Desondanks had ik er toch een aantal stevige en mooie tochten in aangenaam gezelschap kunnen doen. Tijdens de trip naar Vent ( toch een niet te onderschatten afstand van ca. 250 km) word ik aanvankelijk opnieuw geconfronteerd met het slechte weer en de sneeuwgrens op 2000 m. Ik vraag me af wat het zou worden op 3000 m en meer.

Naarmate ik Vent nader wordt het weer duidelijk beter en laat de zon zich terug zien. Rond 14.00 u bereik ik het 'Bergsteigerdorf' bij uitstek van Oostenrijk. Gelegen op 1896 m hoogte aan het eind van een zijdal van het drukke en toeristische Ötztal met Sölden als hoofdplaats, heeft Vent toch min of meer zijn eigenheid behouden als typisch bergdorp en trekpleister voor wandelaar en alpinist. Wel dient gezegd dat ook hier plannen bestaan om de gletsjerskigebieden van het Ötztal en Pitztal verder uit te breiden in de richting van Vent.

Met een te zware rugzak begeef ik mij vervolgens naar het trefpunt waar ik de deelnemers ( Franz (A), Rosi en Reinhard (A), Petra (D), en Stephan (D)) en onze gids Johann ontmoet. Na de kennismaking en een check up van het materiaal vertrekken we rond 15.45 u naar de Martin Busch Hut.

Het aanbod van de gids om de rugzakken met de jeep naar boven te brengen wordt door iedereen graag aanvaard, kwestie van wat krachten te sparen.

Het wordt dan ook een gemoedelijke wandeling door het Niedertal langs alpenweiden met laaggroeiende coniferen en Italiaanse schapen ( de Zuid-Tirolers hebben namelijk nog steeds weiderechten op Oostenrijks grondgebied, zodat jaarlijks ongeveer 4000 schapen de grens oversteken voor een zomerverblijf in het Ötztal).

Rond 18.00 u en na verschillende sneeuwbuien bereiken wij de hut, waar we onmiddellijk onze intrek nemen in een gezellig en rustig lager.

In de 'stube' krijgen we vervolgens een stevige maaltijd voorgeschoteld en drinken wij onze eerste halve liter.

Ik had al opgemerkt dat er in de stube een vrij internationaal publiek zat, maar schrik toch even als een bekende stem mij vraagt of ik geen mensen moet kennen. Even een aarzeling vanwege het ringbaardje, maar dan herken ik Urbain, onze technische verantwoordelijke, als stageleider met een 8-tal hooggebergtecursisten op pad. Zo zie je maar, de wereld van het vbf is klein.

Stralend blauwe lucht en licht bevrozen ondergrond als we na het ontbijt rond 7.30 u 's ochtends vertrekken voor onze eerste etappe. Gezien de sneeuwval van de voorbije dagen kiest Johann voor de normale route via de Similaunhut in plaats van de route over de Marzellkamm waar volgens de gids elk spoor ontbreekt. Via het langgerekte Niedertal bereiken we rond 10.00 u de hut net over de grens op Italiaans grondgebied gelegen.

Na een korte pauze en het wegstouwen van overtollig gewicht wordt de beklimming van de Similaun aangevat.

De beklimming is vrij eenvoudig en loopt via de normale route in hoofdzaak over weinig tot matig steile firnvelden. Conditie is evenwel noodzakelijk gezien de hoogte en de vrij lange aanloop. Voor het laatste stuk en de grat naar de top met aan beide zijden meerdere honderd meters lucht worden de stijgijzers aangetrokken.

De top bereiken we rond 12.45 u en we genieten er samen met een hollandse cordée van het overweldigend panorama op Ötztaler en Stubaitaler Alpen, het Ortlermassief en de Bernina. Even uitblazen, een paar topfoto's en talrijke Berg Heil groeten later vatten we de afdaling aan. Naarmate we de hut naderen lijkt ook de barometer te dalen en begint het weer te sneeuwen. Nog een laatste blik naar de top die we voor de rest van de dag niet meer zullen zien. In de hut brengen we een gezellige avond en nacht door in het gezelschap van onze hollandse vrienden die ondanks hun luidruchtigheid toch vrij gedisciplineerd zijn. We eten onze tweede goulasch tijdens de tocht.

Onverhoopt krijgen we deze morgen weer een stralende zon te zien en vertrekken rond 7.00 u naar de Fineilspitze. We volgen de rotskam ten westen van de hut in de richting van het Tisenjoch, beter gekend als de vindplaats van Ötzi. Vanaf hier moet het spoor gemaakt worden, gezien er zo'n 30 cm verse sneeuw gevallen is. Een eindje verder bereiken we het Hauslabjoch (3279 m) vanwaar we in cordée koers zetten naar de NO grat van de Fineilspitze. Voor het eerst moet er wat eenvoudig klimwerk geleverd worden, hetgeen door sneeuw en ijs en de steile afgronden toch wel opwindend is. Rond 11.00 u bereiken we de top maar gezien er nog andere groepen in aantocht zijn en er met moeite plaats is voor 2 man stappen we onmiddellijk door en vervolgen we de grat in ZW richting tot we het joch tussen Fineilspitze en Fineilköpfe bereiken (3375 m). Hier kunnen we uitgebreid uitrusten en genieten van het schitterend panorama. Onze gids laat hier een eerste staaltje van zijn musikaal talent zien wanneer hij zijn mondharmonica bovenhaalt.

Vervolgens dalen we af, eerst vrij steil door diepe sneeuw,later over het vlakke deel van de Hochjochferner in de richting van de gezellige Schöne Aussicht Hut waar we rond 14.30 u aankomen en ons laten bedienen door een plaatselijke Italiaanse schoonheid.

Hier hebben we tijd zat om te genieten van de zon en kunnen we recuperen van de inspanningen vooraleer het lager op te zoeken in het vooruitzicht van de zwaarste etappe.

We worden gewekt om 3.30 u , ontbijten om 4.00 u (met verse fruitsla) en stappen in het schemerdonker om 5.00u richting Weisskugel. Eerst dalen we af tot 2700 m om vervolgens over rotsblokken en steile sneeuwvelden naar het Steinschlagjoch (3238 m) te klimmen. Als zwaarste van de groep ben ik net iets te belastend voor de bevroren sneeuw, zodat ik bij iedere stap tot aan de knieen inzak met heel wat Vlaamse vloeken tot gevolg.

Ik voel me ook niet bijster goed en breng de gids hiervan op de hoogte. Na wat klimwerk op een rotsgrat bereiken we het bovenste deel van de Hintereisferner, een van de langste gletsjers van Oostenrijk, en klimmen we naar het Hintereisjoch op 3471 m. De sneeuwcondities zijn hier al wat beter en na overleg met Johann besluit ik de resterende beklimming mee aan te vatten. De opkomende bewolking zorgt ervoor dat wij van deze wellicht machtigste top van de Ötztaler Alpen bitter weinig zien.

De normale route (Z grat) die wij volgen verloopt eerst via een steil firnveld om vervolgens over een sneeuwgrat naar een voortop te leiden. Het laatste deel omvat wat klimwerk over een smalle rotsgrat met duizelingwekkende afgronden, enigszins gecamoufleerd door de mist en de sneeuw. Op de top na bijna 7 uur stappen zijn we allemaal erg blij en poseren wij voor de zoveelste foto.

Wij dalen terug af naar het Joch waar ons nog een ellenlange tocht over de Hintereisferner wacht. Uiteindelijk bereiken wij, moe maar voldaan, de hut rond 17.30 u, waar ik mijn relaas doe aan Urbain die inmiddels hier ook is aangekomen.

Na een welverdiende nachtrust en een stevig ontbijt zijn we rond 7.00 u alweer op pad ditmaal over de Delorettoweg die stelselmatig stijgt tot boven de spectaculaire tong van de Kesselwandferner. Lange tijd kunnen we genieten van het uitzicht op de Hintereisgletsjer met aan het uiteinde de Weisskugel. Eenmaal op de gletsjer sporen we aanvankelijk in de richting van het Brandenburger Haus, de hoogst gelegen hut van Tirol (3272 m).

Ter hoogte ven de Kesselwandspitze verlaten we deze route en trekken we noordwaards naar de Fluchtkogel. Ook hier wordt het voor mij weer zwoegen door de kniehoge verse sneeuw, die net niet hard genoeg is. Toch geraken we vrij vlot op het Obere Guslar Joch (3361 m) waar wa de laatste meters van de beklimming aanvatten.

De Fluchtkogel is een echte firntop met prachtige 'wächten' en daardoor zeer geliefd bij toerskiers.Het is eveneens een prachtige panoramatop met zicht op alle belangrijke toppen in de omgeving. Rond 13.00 u vatten wij de afdaling aan naar de Vernagthut die we rond 15.30 u bereiken. Hier doen we ons onmiddellijk tegoed aan een 'speckbrot' en het nodige vocht om door te spoelen. Door de gezellige drukte in de hut blijven we ditmaal iets langer op en halen we de kaarten boven.

Voor onze laatste topdag staan we terug vroeg op teneinde omstreeks 6.00 u te kunnen vertrekken.

Opnieuw laat de zon zich van haar beste zijde zien en wanneer we op de Vernagtferner komen zien we een mooi schaduwsspel van de verschillende cordées op de sneeuw. Een drukke dag kondigt zich aan , want de Wildspitze is één van de populairste toppen van Oostenrijk. Net voor het Brochkogeljoch (3423 m) trekken we de stijgijzers aan om de matig steile couloir tot het joch te bereiken. Vervolgens traverseren wij het bovenste deel van de Taschachferner onder de prachtige N grat van de Hintere Brochkogel (een soort Biancograt in het klein) om in de kom onder de Wildspitze te geraken.

We opteren voor de beklimming via de noordelijke top over een steile sneeuwgrat en vervolgens de overschreiding naar de zuidelijke top met het kruis. Gezien de drukte op de top besluiten we hier niet te lang te vertoeven, ondanks het schitterende uitzicht en het prachtige weer. Daar waar onze groep gebruik maakt van stijgijzers en pikkel zien we hier verschillende groepen (tot 12 man aan 1 touw) op onverantwoorde wijze naar boven krabbelen. De commerciele organisaties slaan op deze modeberg hun slag.

Wij stappen intussen naar het Mitterkarjoch waar we onze zevenmijlslaarzen aantrekken om het steile sneeuwveld met reuzeschreden af te dalen in de diepe slappe sneeuw. Een enkeling, duidelijk te laat vertrokken, komt ons hier puffend en zwoegend tegen. Via de kleine Mitterkarferner bereiken we al gauw de Breslauerhut. Deze hut lijkt meer op een hotel,gezelligheid is hier ver zoek. We laten dit echter niet aan ons hart komen en bestellen een apfelstrudel met warme vanillesaus.

Onze gids en Stephan verlaten ons reeds vandaag, daar beiden op zondag een volgend programma hebben .

De rest van onze groep heeft dan nog uitgebreid de mogelijkheid om na te kaarten over de inspannende maar prachtige afgelopen week.

Na het avondeten ( voor de vijfde keer goulasch ) gunnen we ons een glaasje wijn (meer dan één mag ook ) en worden de kaarten een laatste maal bovengehaald.

Eindelijk mogen wij eens lang slapen, dat dachten wij althans. Maar we hadden geen rekening gehouden met de kamergenoten die vandaag de Wildspitze op de agenda staan hebben. Om half vijf worden wij dus ook gewekt.

Wij hebben geopteerd voor de tweede ontbijtshift en kunnen dus wel lekker blijven liggen in ons kiekenkot.

Na een laatste stevig ontbijt dalen we af naar Vent waar we anderhalf uur later aankomen.

Afscheid nemen, een laatste blik naar de toppen en hop in de auto voor een laatste afdaling van zo'n 1000 km tot op zeeniveau.

Een prachtige tocht en een aanrader voor iedereen met beginnende alpiene ambities en een goede conditie.